Mission: Washington

Wszystkich naszym czytelnikom, ich dzieciom, rodzinom, przyjaciołom, znajomym, miłośnikom UFO, amerykanofilom i osobom o poglądach skrajnie przeciwnych, wszystkim którzy trafili do nas zupełnie przypadkiem i nie wiedzą za bardzo kim jesteśmy, jak również wszystkim naszym znajomym którzy tu nie zaglądają, życzymy - tak po amerykańsku -

Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku

My jutro rano wyjeżdzamy z tzw. “Chińczykami” do Philadelphii (i nowu obejrzymy na DVD jakiś film, który oficjalną premierę będzie miał w styczniu :), dalej pojedziemy kolejką do Trenton, a jeszcze dalej odbiorą nas Maciek z Izą i razem pojdziemy do Princeton. Święta na emigracji to zupełnie nowe doświadczenie, ale na razie się zapowiada nieźle. W Trenton są polskie sklepy, wszystkiego może w nich się kupić nie da (ostatnio mi się śnił dobry żuruś - towar absolutnie nieosiągalny), ale jakoś uda nam się zrobić “prawdziwą Wigilię z elementami telekonferencyjnymi”**. Do DC wracamy 26. i przedstawimy pełną relację. Sylwestra spędzamy w DC, dokładnej koncepcji jeszcze nie ma. Ale z tego co słyszeliśmy, to pod tym względem nie odbiegamy od większości ;). Jak ktoś ma ochotę, to proponujemy spontaniczny wypad do DC. Tylko proszę wcześniej dzwonić - żebyśmy byli w domu.  

*tak naprawdę ‘po amerykansku’ to byłoby - z zachowaniem pełnej poprawności politycznej - happy holidays :) ; jednym z absolutnych ‘hitów’ są papiery do pakowania prezentów wolne od wszelkiej ideologii, albo podkreślające różne elementy religijno-kulturalne.

**w związku z pojawiającymi się wątpliwościami - nasz numer 22 389 **** jest normalnym numerem warszawskim, nie dzwoni się na Arubę czy jakieś Wyspy Zawietrzne ;), nie jest to też żadna zorganizowana akcja.

6. Moda

Jest po prostu fatalna. Kwintesencją tego są faceci w rurkach. I nie chodzi tu old-schoolowych punków, ale trendy-fancy japiszonów i klubowiczów, którzy wbijają swoje anorketyczne szkielety w spodnie size 0. Nawet znany czytelnikom Konrad R. ( w tym miejscu wielkie pozdro dla Konrada) mógłby w niektórych kręgach uchodzić za grubasa.

A poza tym, to większość ludzi ubiera się na zasadzie całkowitego lub częściowego przynajmniej przypadku. Tak zwane bez-na-dziej-ne przypadki, aczkolwiek niesamowicie często spotykane to: garniak, elegancki płaszcz od Burbery’ego i do tego Nike Shox z obowiązkowymi białymi skarpingami. W damskim wydaniu najczęsciej pojawia się garsonka plus biały adidas - niemniej jednak nie tylko nam się to nie podoba, ostatnio był na ten temat artykuł w Washington Post.

7. Kultura dnia codziennego

A w zasadzie jej brak. Nasz ulubiony przykład: w metrze dziki tłum, nie ma gdzie palca wepchnąć, a taka miła pani siedzi sobie na dwóch miejscach…. i nawet nie próbuje udawać, że jej tu nie ma!!!!! Dobra jest też moda na pokazywanie podeszw - czyli buty na siedzeniach. Na szczęście nie ma tu problemu psich kup na chodnikach Dość często można się też spotkać z niesamowicie rozwrzeszczanymi jednostkami - nie wiadomo po co, nie wiadomo co … idzie taki i krzyczy! (możnaby zadać pytanie “komu pytam, komu”). Raz mieliśmy dziwną systuację, oczywiście wierzymy, że wszędzie to się dzieje, ale o dziwo nas to spotyka akurat w ameryce: jedziemy metrem, które nagle zatrzymuje się w środku tunelu. Z głośników informacja, że jest przed nami inny pociąg. Trwa to trochę dłuższą chwilę i nagle jakiś facet zaczyna dosłownie pół-płaczem pół-krzykiem w kółko powtarzać ”zabierzcie mnie stąd! zabierzcie mnie stąd, nie chcę tu umierać!”.

8. Z chęcią dodam jeszcze swój jeden żal - pranie.

Nikt mi nie jest w stanie odpowiedzieć na dość prozaiczne pytanie: który przycisk na pralce (są tylko 4) oznacza, jaką temperaturę. Jak już nawet to coś liczą w farenhaitach, choć i tak na nic konstruktywnego się to nie przekłada. Najlepsze jest jedank to, że na ubranich podają często nasze kochane celsjusze, tylko kto z tego korzysta i w jaki sposób??? 

W zeszłym tygodniu zadzwonił do nas Michael aka Michał  i zaproponował, żeby tak spontanicznie pożyczyć brykę i uderzyć do Princeton, gdzie znani większości czytelników Maciek i Iza, wraz z nieznanymi większości czytelników Bartkiem aka Bartem oraz Elisabeth wyprawiali imprezę świąteczną. Po spontanicznej czwartkowej decyzji nastała chwila piątkowej refleksji związanej z “możliwością wystąpienia gwałtownych burz śnieżnych”, a zwłaszcza obawami czy Michał zdąży z powrotem do DC na występ swojego chóru… Ostateczna decyzja podjęta w sobotę jakieś trzy godziny przed godziną “0″.

Pożyczenie samochodu jest w US rzeczą banalną. W zasadzie to trzeba mieć kartę kredytową, szybka rezerwacja przez Internet, odbiór z lotniska. 60$ za 24 godziny z ubezpieczeniem włącznie + 45$ za bak. Kultura kierowców amerykańskich jest kompletnie nijaka. Ewidentnie brakuje tu jeżdzących “po warszawsku”, wypadków to nie ma chyba tylko dlatego że w zasadzie większość dróg to autostrady. Ogólnie to nawet te drogi które autostradami nie są, zazwyczaj przewyższają standardem nasze autostrady (w tym momencie składamy gratulacje rządowi, obecnemu i poprzedniemu za 25-km odcinek autostrady Gdańsk - Toruń i wyrażamy nadzieję że autostrada Poznań - Warszawa jednak gdzieś się spotka ). Co ciekawe kierowcy jeżdzą wszystkimi pasami z różnymi prędkościami; zdarzają się sytuację kiedy towarzystwo ławą na 4 pasach jedzie z tą samą prędkością. Niemcy by tego z pewnością nie przeżyli. Oznakowanie…jest koszmarne. Michał który jeżdził tą drogą x razy, w pewnym momencie się zgubił. Naszym zdaniem to jednak efekt wpływowego lobby producentów GPS.

W Princeton było śmiesznie. Sytuacja losowa spowodowała, że z Maćkiem i Izą mogliśmy się spotkać dopiero późnym wieczorem. Barta był w NYC na operze, a Elisabeth (współlokatorka Barta) nas jeszcze nie znała. Ale poznała i było fajnie. U Maćka i Izy - tradycyjne dyskusje o wszystkim do późnych godzin nocnych przy kieliszku dobrego Porto i jeszcze lepszego Sherry :). Ze śniadania planowanego na 8.30 oczywiście nic nie wyszło, ale i tak stanowiliśmy rdzeń zespołu przygotowującego imprezę, świetnie się przy tym bawiąc (ubieranie choinki, varene vino) i słuchając polskich kolend (co było naprawdę miłe). O samej imprezie niestety za dużo nie powiemy, bo zanim przyszli goście, to my już pojechaliśmy do DC (burze śnieżne, chór, etc. :).  No i jeszcze jedna ważna korzyść związana z wyjazdem: Prince Polo i żurek, które Dominika kupiła w polskim sklepie.

Do Princeton wracamy już w poniedziałek, spędzić Święta w małym składzie emigrantów z Izą i Maćkiem. Ale na razie musimy jeszcze uskutecznić świąteczny szoping.  

Zapowiadało się całkiem nieźle, a wyszło jak zawsze. From director Frank Darabont…. based on Stephen King’s the Mist… 
Uwaga nadciąga mgła… Niestety film wpisuje się na listę absolutnych nieporozumień tuż obok “Trzynastu duchów” i “Trzynastego wojownika”. Choć jestem w stanie sobie wyobrazić, że historia przedstawiona przez Kinga może naprawdę trzymać w napięciu, to w filmie nie udało się tego przekazać. Tajemnicze potwory nie były straszne, walka z nimi momentami przypominała “Od zmierzchu do świtu”, komplikacja psychologiczna bohaterów może i była ciekawa, ale w kulminacyjnych momentach wypadała fatalnie. Trochę się nabijają z fanatyzmu religijnego - co nawet wypada śmiesznie. Fabuła jest radośnie nieskomplikowana. Życie mieszkańców małego miasteczka w stanie Oregon zostaje zakłócone przez straszną burzę, po której nadciąga MGŁA. Głównych bohaterów dopada w sklepie. I to mniej więcej, a raczej więcej wszystko :)  

Ponieważ nikomu nie życzymy obejrzenia “Mgły”, to zdradzamy zakończenie :), które jest inne niż w książce i do tego dość absurdalne. Główni bohaterowie uciekają ze sklepu, w którym przebywają przez większość filmu. Przedzierają się przez mgłę… Niestety niespodziewanie (!) w samochodzie kończy się paliwo. W tym momencie Dominika mówi “a teraz się wszyscy powinni zastrzelić” i oczywiście łapie umiarkowaną śmiechawę. Perspektywa pożarcia przez krwiożercze potwory, powoduje że najgłówniejszy z bohaterów FAKTYCZNIE ZABYJA WSZYSTKICH NA ŚMIERĆ: syna, blondie, starszą panią i starszego pana. Niestety dla niego kuli zabrakło. Minutę po ‘egzekucji’ mgła zaczyna ustępować, pojawiają się amerykańscy boys, czołgi. W tle słychać muzykę która przypomina moment śmierci Hektora w filmie Troja. Główny bohater pada na kolana i wyje. Pojawiają się napisy końcowe.

Premiera w Polsce - już 22 lutego.   

Okres przedświąteczny to znakomity moment na organizowanie imprez. W miniony weekend zaliczyliśmy trzy, w następną sobotę szykuje się kolejna, później jeszcze w poniedziałek… Przygotowania do świąt idą pełną parą, miliony dolarów zasilają amerykańską, a właściwie to bardziej chińską, gospodarkę. 

Odsłona I

Ostatni weekend zaczął się o rotaractorskiej imprezy ’potluck’, czyli każdy przynosi coś do jedzenia/picia no i w ten sposób jest impreza. Pojechaliśmy aż za Bethesdę - 30 minut metrem. Wszędzie bloki naprawdę wielkie, inwestycje przy których nawet JWC odpada. W ogóle podobnie jak u nas, tylko droga jakby większa - ośmiopasmowa. Sama impreza… śmiesznie i  raczej nudno: początek 16.30, ekscentryczna pani z królikiem na smyczy, rozmowy o różnicach kulturowych, o 20.00 wszyscy nagle wychodzą. My zostajemy z gospodarzem oraz ciekawą parką: Margaret - republikanka z Ohio, typ: pracowniczka korporacji i Vravn z Kaszmiru z paszportem kanadyjskim o urodzie hinduskiego efeba, typ: intelektualista. Z nowymi znajomymi idziemy do typowo amerykańskiej knajpki, gdzie można zjeść 1 funtowego hamburgera, frytki 4XL i 2 litrową diet coke. My jednak obstajemy przy zwykłych milk shake’ach. 3 godziny naprawdej ciekawych dyskusji.  

Odsłona II

Impreza Gluhwein u Silvii z Austrii miała się zacząć koło 20. Jest 23.00, więc chyba się trochę się spóźniliśmy. Na szczęście impreza jeszcze trwa, choć widać że powoli towarzystwo zbiera się do domu. Jest międzynarodowo: jest grupa Szwajcarów (Yves, Phillipe, Cyryl i Stephie, Franca), jest Christina z Brazylii, Ivana z Chorwacji, Shin (sędzia z Korei), Seon (również z Korei), jest jeszcze kilka osób których nie znaliśmy. Jest też ”varene vino” :) - może trochę inaczej przyprawione niż w Polsce, ale w porządku. Niezobowiązujące rozmowy, paranaukowe dyskusje :) . Niestety większość osób w niedzielę zamierza się uczyć (tak, tak, grupa przezabawnych visitingów!) więc o 0.30 impreza się kończy. Na szczęście jest jasny punkt tego wieczoru - jumbo slice pizza!

Odsłona III

Niedzielny brunch u Suzie. Słowem wstępu, Suzie jest członkiem klubu Rotary, na którego spotkania chodzi Dominik - teraz najlepsze - we wtorki o 7 rano…… gdyby nie przepyszne jajka z bekonem, nie wiem czy jego frekwencja byłaby tak wysoka Niestety (dla nas niezmotoryzowanych) Suzi mieszka prawie pod Baltimore. Ale mamy szczęście - Anne zaoferowała że możemy jechać razem z nią, więc zrzucamy się po… 3$ (w końcu benzyna jest teraz tak ’strasznie’ droga - 0,80$/litr). Dojeżdzamy spóźnieni. Wskazówki jak dojechać były mało precyzyjne, zamiast skręcić w lewo trzeba było skręcić w prawo. Wreszcie mamy okazję poczuć klimat świąt w wydaniu amerykańskich przedmieść i śmiesznych dekoracji (niestety fotki wyszły nieostro). Suzie mieszka w niedużym domku, który przynajmniej z wewnątrz przypomina skrzyżowanie muzemu i strychu. Mąż Suzie jest wybitnym specjalistą - inżynierem, ale z wyboru pracuje jako Święty Mikołaj!!! (i nawet tak wygląda). W domu jest kilkadziesiąt różnych Świętych Mikołajów i trzy choinki (są też skarpety na prezenty dla psów ). Jest też mnóstwo figurek, starych mebli, starych książek - okazało się że oboje namiętnie kupują różne rzeczy na aukcjach od dobrych kilkudziesięciu lat. Sam brunch przebiega w miłej atmosferze, średnia wieku przekracza 50 - ale i tak jest sympatycznie. Z młodszych są nasi znajomi Len i Kendra (ci od Thanksgiving). Poznajemy charakterystyczny napój brunchowy - wino musujące z sokiem pomarańczowym. Słuchamy opowieści z cyklu ‘jak to było dawniej’, lata 40te, 50te, 60te… Historia jednego z obrazów, historia hiszpańskiej szafy za 1000$… Uderzające jest to że wszyscy ci ludzie w zasadzie mają całkowicie bezproblemowe życie, takie przy najmniej można odnieść wrażenie jak się słucha ich opowieści.  

A jednak, wcale nie jest aż tak niesamowicie… ZIMA PRZYSZŁA, spadł śnieg, jedyne czego nam zabrakło, to informacji o tym, jak zima znów zaskoczyła drogowców Zresztą jakieś 2 tygodnie temu dostaliśmy list od burmistrza DC Adriana Fenty’ego informujący, że District of Columbia Snow Team czuwa

Piątek po Thanksgiving jest określany jako Black Friday, czyli najgorszy dzień na robienie zakupów. Z drugiej strony jest to dzień szalonych wyprzedaży. Niektóre sklepy otwierane są o 5 rano; w NYC kolejka pod Best Buyem zaczęła się formować jeszcze w czwartek popołudniu, organizowane są specjalne autobusy… No ale faktycznie, niektóre rzeczy są naprawdę tanie. Na przykład nasz kumpel Len zakupił za $800 48-calową plazmę. W sumie całkiem fajnie. My również postanowiliśmy zakosztować amerykańskiego szopingu i wybraliśmy się do Potomac Mills.

Sam dojazd zajął nam około 75 minut. Najpierw na końcową stację metra blue, potem jeszcze 45 minut autobusem. Na miejscu całkiem ogromny parking i dość niepozornie wyglądające centrum handlowe. W środku centrum okazało się jednak całkiem spore, tak z dwa razy większe od Arkadii. Przejście z jednego końca na drugi zajmowało jakieś 15 minut… Tłum ludzi, momentami wręcz nie przyjemnie. Zakupy sympatyczne, niektóre rzeczy naprawdę tanie; zakup dnia: nowe Lebrony za $70 :) (z tej okazji postanowiłem zacząć baskecić - jest i gdzie i z kim). Łącznie wycieczka trwała z dojazdem 8 godzin. Ciekawe doświadczenie kulturowe, coraz bardziej rozumiem fenomen amerkańskiego konsumpcjonizmu.

Sztuka sprzedaży jest w tym kraju rozwinięta znacznie bardziej niż u nas. Przede wszystkim szokuje różnordoność i pomysłowość produktów. Pojawiły się gadżety świąteczne… od bombek typu ‘Kubuś Puchatek’ lub ‘mistrz Yoda’ przez limitowaną edycję M&M’sów do skarpet na prezenty ‘Transformers’ czy skarpet na prezenty dla czworonogów. W zasadzie dla każdego znajdzie się coś, co trafi w jego gusta i potrzeby. Równocześnie jednak sporo tandety i rzeczy z założenia nie przydatnych. Sklep z zabawkami jest żywym dowodem, że nadal jesteśmy daleko z tyłu. 

Wszystko to jednak nieubłaganie prowadzi to stwierdzenia, że w tym kraju absolutnie wszystko się kręci wobec pieniędzy, a poszczególne instytucje życia gospodarczego i społecznego są podporządkowane bogacącym się korporacjom. Mam coraz więcej przemyśleń na temat demokracji i systemu politycznego, ale to już kiedy indziej.